دختر هویزه                     

ظهر گروهبان چاق عراقی كلت مگارف روسي را برداشت. بالای روپوش آن را گرفت. عقب و جلو كرد و چكاند. خشاب را توي جان اسلحه جا زد و به كمر پرُ چربي اش زد. بادي توي غبغبه انداخت.

ـ اسلحه تون رو برداريد بيايد!

دو سرباز پشت سرش راه افتادند تا رسید به سنگر فرماندهی. گروهبان داخل شد و با سربازي كه موهاي آشفته و صورتي محو  داشت و دست هايش را از پشت با سیم تلفن صحرایی بسته بودند، بیرون آمد. گروهبان رو کرد به نگاه پرسان دو سرباز و گفت:

چیه؟! خائنه...دلش رو داريد این قاتل رو به درک بفرستید؟

            گروهبان به صورت سرباز زندانی خیره شد. چهره ی آرام سرباز نشان نمی داد که خود را باخته باشد. لبخندی زد...ستوان عراقی مست و عربدکشان خیره می شود به مردهای بسته شده به تیرهای چوبی میدان متروکه ی شهر هویزه. و سربازها که مقابل آن ها آماده آتش هستند. ستوان لت و لو می رود و خود را می رساند به دختر جوان و مادر هویزه ی که گوشه ای میدان از ترس کز کرده اند و می لرزند. ستوان خنده ی شیطانی می زند و دست دختر را می گیرد و او را از مادرش جدا می کند و به طرف خانه ای می کشاند. دخترک جیغ می کشد. زجه می زند و کمک می خواهد اما از مردهای بسته شده به تیرهای چوبی میدان شهر و التماس های مادر هم کاری ساخته نیست! عرق سردی روی تن سرباز می نشیند و التماس و قسم ها و جیغ دختر و مادر که به زبان عربی است، درون او را می خورد. کنار او سرباز دیگری هم رنگش سرخ شده و از شدت عصبانیت می لرزد! در خانه بسته می شود و جیغ دختر قطع می شود! بغض مثل خار بیخ گلوی سرباز را می گیرد و می خواهد از درون منفجر شود و بالا بیاورد!  

            جيپ نظامي از راه رسيد و جلو پاي آن ها ترمز زد. گروهبان، سرباز زندانی را هل داد طرف دو سرباز. 

ـ سوارشید! مواظبش باشید! 

ابتدا سرباز کوتاه قد عقب سوار شد و بعد زندانی و آخر کار سرباز قد بلند. گروهبان هم رفت و کنار راننده جلو سوار شد. کلاه آهنی اش را برداشت. عرق پیشانی اش را گرفت و گفت:

ـ حرکت کن! 

جيپ زور زد و خط جبهه را دور زد به طرف شهر متروکه هویزه. خمپاره اي كنار جاده زمين خورد و همه غير از سرباز زنداني، سر خم كردند! زندانی به چشم هاي سرباز قد بلند، زُل زد و گفت:  

ـ آب!

 گروهبان سر بزرگش را برگرداند به عقب و با چشم هاي سياه و درشت خیره شد به زنداني. او هم براق شد به چشم هاي گروهبان...آنی در خانه باز می شود و مقابل چشم های متعجب عراقی ها و مردم اسیر شهر، دختر جوان با دست و بدنی خونی  بیرون می آید. در حالی که  داخل دست راستش سر بریده ی ستوان و در دست چپش سر نیزه دارد. دختر سر را پرتاب می کند کف میدان و فرار می کند! سربازها از شوک که خارج می شوند دختر را دستگیر می کنند.

  سرباز قد بلند قمقمه آب را از  غلاف دور کمر بيرون آورد و به سرباز زندانی داد. قمقمه را به دهان چسباند، سرش را بالا گرفت. چيزي زمزمه كرد. و آب خورد. سيبك حلقومش با هر جرعه ي آبي كه قورت مي داد، بيرون مي زد. با آرامش آب را خورد. انگار كه سرنوشت را پذيرفته بود. قمقمه را که پس داد، لبخند سرباز قد بلند، آرامش او را بیشتر کرد. خيره شد به تپه هاي شني اطراف و بعد به آسمان. انگار مي خواست از آخرين فرصت هاي زندگي اش استفاده كند...سرهنگ فرمانده تیپ سوار بر ماشین جیپ از راه می رسد. با دیدن بدن بی سر ستوان، دیوانه می شود و دستور می دهد روی بدن دختر جوان بنزین بریزند. کبریت روشن می کند و با خشم و خنده شعله ی کبریت را به دختر هویزه نزدیک و دور می کند. کاری که بیشتر به بازی شیطان شباهت داشت و زجرکش کردن دختر! سرباز تصور نمی کرد سرهنگی که بعد از اشغال شهر بارها برای مردم عرب زبان نطق کرده بود: ما به دستور قائد اعظم صدام حسین برای نجات خلق عرب آمده ایم، جلو چشم مردم عرب زبان شهر  و سربازها دختر را آتش بزند.

صداي گرومپ! بلند شد و گلوله ی خمپاره اي جاده را سوراخ كرد. ماشين روي جاده شني كه روغن سوخته سياهش كرده بود، به چپ و راست كشيده شد. روي جاده حفره هاي دود زده ديده مي شد. كنار جاده تانك سوخته ايي به چشم خورد كه برجكش پريده بود!

جيپ وارد شهر خالی از سکنه ای شد كه با تصرف و پیشروی تانک هایی عراقی، چیزی از آن باقی نمانده بود!! نگاه سرباز زندانی رفت به سقف و دیوارهای تنبیده ی خانه و مغازه ها، تکه های قلوه کن آسفالت خیابان ها، درخت های شقه شده و بالاخره درهای آهنی مغازه های که موج انفجار آن ها را درهم پیچانده بود! گروهبان لب خنباند و نیشخند زد.

ـ مرگ تو، عبرتی می شود برای سایر خائنین به وطن!  

ماشين كنار ميدان شهر ايستاد. ميدان درست ميان خانه هاي خراب و متروكه قرار داشت. تعداد زيادي تير چوبي سقف خانه ها، وسط ميدان، عمود كوبيده شده بود. از دور صداي توپخانه مي آمد. گروهبان از جيپ پياده شد و قدم زد. وقتی رسید به گاو باد کرده ای کنار میدان که ترکش و تیر از او هم نگذشته بود، لگدی به لاشه گاو زد. از بوی مشمئز کننده ی لاشه دماغش را گرفت.

گروهبان دوباره به ماشین نزدیک شد. آدامسی از جیب بیرون آورد. داخل دهان گذاشت و جويد. سرباز زندانی را به سمت تيرهای چوبی میدان بردند. روي چوب ها جاي تير بود و لك هاي خشك شده ي خون مردهای دست بسته ی هویزه! سرباز زنداني به تير چوب ها زُل زد...ذهنش هنوز درگیر قدرت دختر است که چگونه ستوان را سر بریده که جیغ، فریاد و زجه ی دختر به آسمان می رود. سر که بالا می کند دختر هویزه، گلوله ی آتش شده و انگار شعله ای فروزان؛ گُر گرفته است. می چرخد و جیغ می کشد و به آن سو و این سو می دود! حالا مادر می دود و از ته دل فریادی می کشد که زمین و زمان می لرزید. مادر مثل دیوانه ها سعی می کند با دست هایش دخترش را خاموش کند. سرباز هر چه انتظار می کشید تا زودتر جان از تن دختر بیرون رود و راحت شود، بی فایده است و نه آتش خاموش می شود و نه دختر تمام می کند. سرباز وقتی قاه قاه خنده ی سرهنگ را می بیند، اسلحه کلاش خود را مسلح می کند فریاد می زند و خود را به او می رساند و همه ی سی فشنگ خشاب خود را داخل تن سرهنگ خالی می کند!

گروهبان آدامس را تف كرد روي خاك، اشاره کرد به تیر چوبی و گفت:

ـ ببنديد این خائن رو!

سرباز قد بلند با تانی جلو رفت. به چشم ها و صورت زندانی خیره شد. وقتی هیچ نشانه ای از ترس، پشیمانی و التماس ندید. لبخند زد. دست او را باز كرد. بدون تقلایی او را بردند و به تیر چوبی چسباندند. خواستتند دستش را مثل مردهای هویزه از پشت به تير چوبي ببندند، كه انگشتش را روي خاك گذاشت. انگار مي خواست چيزي بنويسد. انگشت را توي خاك چرخاند که:

ـ  اشهدا ان...

اما پوتين گروهبان انگشت دست سرباز زنداني را با خاك يكي كرد.

 

موضوع :داستان ايثار و شهادت و دفاع مقدس
اين كه بداني در اتاق بستري 337 يك بيمارستان در كشور ژرمن چه خبر است نا خود آگاه به حال خودت گريه مي كني . كه كجاي اين دنيا مشغول پرسه زدني .پرسه زدن در مورد يك اتفاق ساده به حرف پرستار و پزشك اين بيمارستان و يك فاجعه ي هولناك به گواه تاريخ يك سرزمين . هيوا با آن يال و كوپالش نحيف و زار با سرفه هاي ممتد ، باياد ريواس هاي گردنه ي ژالانه و لبخند بچه هاي محل ، فرسنگ ها دور از وطن ، زير چادر اكسيژن به لاهه و سرنوشت نامعلوم پوتين هاي آمريكايي روي خط خاورميانه چشم دوخته و منگ در اتاق 337 بيمارستان شهر فرانكفورت بستري است . اين كه من دارم اين ها را مي نويسم شايد به خاطر اين است كه صداي جيغ ها و گريه هاي خفه وشليك گلوله ها و شيهه ي اسب ها را كه از آن لحظه در سرم پيچيد روي كاغذ و لا به لاي شطرها بريزم و يا شايدم به خاطر تنفر از دود سيگار ، بنا گوش سوزني تو و يك فنجان قهوه ي فرنگي پارك سپيدار به روح امان الله خان و نوادگانش بخندم . هر دوي اين ها يعني بي خيال هيوا شدن و اين كه حال فرنگ به سرم زده . يعني به بهانه هيوا دل سير فرنگ را نگاه كردن : تو خط بارهابه اش گفتم كه كج سليقه اي من ازقلمم نيس . بعضي ها ين طوري حال مي كنن كه غمي تكرار نشه . غم امروز هيوا تكرار اون غمي نيست كه من گفتم ، يك چرك تركيده است تا بغض مانده در راه . نمي دونم وقت خواندن اين داستان كنار ما روي ميز سايه نشسته باشي و با ورق بازي ، پرونده هيوا ، مصدوم اتاق 337 من را ديد بزني كه شايد اين بار دست هايش را بگيرم ، بنا گوشش را ببوسم و پيشاني اش را بو بكشم . درست همان جاكه نوشته بود الله اكبر. اصلا خودت لابه لاي اين كلمات بنشيني و ببيني كه در راهرو طبقه ي دوم روي مبل هايي با ساتن قرمز كه هم رنگ خون بچه هاي كنال تپه 1994 بود ، نشسته اي و داري با زبان ناطق رايش سوم از پز آريايي بودن تو ديار مركل حال مي بري و از كوه هاي كردستان مي گويي و اين كه انعكاس شيهه ي اسبها چه طور چيزي از ته دلت را بالا مي آورد ، در گلويت مي شكند و مزه ي گسي در دهانت مي پيچد . مقل همون موقع كه پاشيدند رو سرمون سفيد مثل بلاس عروس ، مثل ته خيار ، جاي غرور دارد كه تو غربت ارزشش به مراتب بيش تر از گفتن يا نوشتنش مي شود و من كه مثل تو تكيه داده ام به مبل ، پكي عميق از فرهنگم مي گيرم ونمي فهمم اين باد از كدام گوشه ي راهرو يا از لاي كدام در به صورت مان مي وزد و هي فكر مي كنم چشم هايش مثل كدام دره سبز و سياه بود . به قول محمد امين كلاته اول رزم بزمش بود . صورت استخواني ، دل شير و چشم هايي به رنگ دريه . خودش را در لحاف سبز مي پيچد و نفسش را با صدا بيرون مي دهد . از ناگزيري نوشتن صحبت مي كند و اين كه هيچ كس نمي تواند از آن اتفاق چيزي بفهمد . تا من فكر كنم كدام اتفاق ،نگاهش را در نگاهم گره مي زند و سرفه پشت سرفه بالا مي رود . يك تكه چوب كه جاني در بدنش هست ؛ شده هيواي ما در فرانكفورت . باد در لابه لاي چين هاي صورتش مي پيچد و انگار تمام دشت هاي آن جا را در فضاي بيمارستان ريخته باشند ، بوي آويشن و داوودي و لاله هاي خودرو از انحناي چين صورتش بالا مي روند و اريب بر گوشه ي مژه گانش با اشك سجده در هم مي ريزند .
حالا ديگر ناراحت نمي شوم در نورخيره كننده ي لامپ هاي نئون و روشنايي ليز و سرد مهتابي ها با شعله ي كوچك آتش دزلي مرا سرزنش كند و يا زير بورا ن برف به خاطر نياوردن يك حلب نفت سرم داد نكد و پچ پچ ميزهاي اطراف و ديگر مهمان هاي بيمارستان چه ويتنامي و چه سوداني تا عراقي روي ميزمان بريزد . من با تكه گوشت قرباني هيوا كه لب تشنه ي آب است و دلش تشنه ي ديدن وطن ، درون بشقابم ور مي روم . سرم را بلند مي كنم و خنده ي ماسيده روي لب اي خون رنگش آرامم مي كند . آي هيوا ، كشيدگي انگشت ها و خطوط مورب چانه و صورتش خواستي ترش مي كند . از داستان جديدم مي پرسد . مي گويم كه رغبتي به چاپ ندارم ، چرا كه اعتبارمان در پيچآريز با بن بست مواجه شده . كه مي گويد :
" داستان بايد فقط بازسازي اين جهان متغير باشد و درداستان است كه مي فهمي كچا هستي ، با چه كسي راستي و چه طور ايستاده اي و اين مقوله اي كاملا شخصي است . "
مي گويم كه هيچ وفت نتوانسته ام خودم را بشناسم و هميشه تكه اي از وجودم را جايي در نوشته يا داستاني جا گذاشته ام و حالا مانده ام با اين جمع اضداد چه كنم كه يكهو و بي هوا انگشت هاي كشيد دستم را زير خنكي چادر اكسيژن مي فشارد ، مي خندد و با رديف دندان هاي سفيدش لب پاييني را مي گزد . مي ترسم ازاين كه سرخي لب هايش بتركد و پشنگه هاي خون روي تخت و لحاف سبزش بريزد .
صندلي را عقب مي كشم و بلند مي شوم . مي گويم :
-" خسته ام بايد بخوابم . اصرار مي كند فردا قبل از ترك بيمارستان حتما ببينمش و بايد برايش كاري انجام دهم . از حچم سرسام آور پچ پچه ها و نورهاي خيره كننده ي لامپ ها كريدور بيمارستان سرم گيج مي رود . جهش سريع خون را در رگ هايم حسن مي كنم و اين كه انگار بخواهد در شقيقه هايم فوران كند . صداي دف در سرم مي پيچد و خون زير پوستم مي دود . خودم را از روي تخت رها مي بينم با سرنگي و سوزني تا ته در بازوي راستم .
-" فشارت پايين آمده "
صدايي كه مرا به خود مي آورد و فكر مي كنم همان حوري است . كه بچه ها مژده اش را شب عمليات به هم مي دادند . اما نه اين يكي خاكي بود و فكر ما هم بدجوري توي خاكي رفته بود . كلاس درس هيوا مثل شب عمليات پر از معنا است و تحمل ما زير صفر فارنهايت . سعي مي كنم حجم خفه و گلو گير هواي را در سينه فرو دهم . صداي ماشين ها و دود و ادكلن خانم پرستار با قرمزي تكه تكه ي چراغ چهارراه توي اتاق مي ريزد و انگار سطح سياه وچرب آسفالت تا طبقه ي اول بالا مي آيد و به صورتم مي خورد . چشمانم را مي بندم و خود را زير بوران برف و كنار قاطر هيوا مي بينم . مي گويد:
-" شب قراره عروسي باشه . به محمد امين كلاته خبر داديم كه سريهع خودشو برسونه دزلي ، خيلي دوا دست دوستي به گرگ ها ي صدام دادن ، خون خودي به خون خواهي نفس آمده ، بپا سرما نخوري كه امشب بايد شلان بري و چوبي بكشي ، اون هم با تفنگ شكاري ايام نچير."
صداي كبك ها ي هورامان تو اون چله ي زمستان و نچيرواني هيوا. چشمم را باز مي كنم سحر است و خبري از بچه هاي دزلي تو فرنگ نيست . به طبقه ي بالا و اتاق 337 مي روم . هيوا روي ويلچري به ام لبخند مي زند و مي گويد :
-" چيه بچه ي روغن نباتي ، خارجه كه اومدي بايد ظرفيت دوري ازخونه رو داشته باشي "
زل مي زنم به آيينه و دستي كه پاكت سيگار پزشكي اش را بر مي دارد و به رخم مي كشد . چشم هايم را مي بندم و گرماي خودن ر روي شقيقه و پوستم حس مي كنم . انگار سرم را به سجده گاه گذاشته باشم . صداي روح انگيز اذان در گوشم زمزمه مي كند و مي گويد :
-" بچه عاقل شدي ؟پس برو وضوت رو بگير ."
دوست دارم هرم نفس هايش به صورتم بخورد و بسوزاندم . سعي مي كني جلوي تركيدن اين حجم خفه در گلويم رابگيري و من سعي مي كنم از آن اتفاق بگويم و بنويسم و تو انگار كه اتفاق پروانه اي باشد و بخواهد توي صورتت و شانه ها يت بنشيند . با حركت دست هوا را پس مي زني و حتي چشم هاي گشاد و مردمك هاي درشت با بهتي كه توي صورتت نشسته هم نمي تواند قانعم كند كه فهميده اي و يا در بازسازي دوباره و روايت آن اتفاق از سوراخ كليد اتاق 337 ناگاهمان مي كني ئ نت ني خواهم ان اتفاق را لا به لاي ملمات اين داستان و ... زنده كنم و نمي توانم كه تلفن زنگ مي زند و انگار از جايي دور مي گويد كه نمي تواند بخوابد. بلند مي شوم ، از راهرو مي گذرم ، از پله ها بالا مي روم ، درست مثل همان كه در خواب ديدم و روبه روي در اتاق مي ايستم . در را باز مي كند . بادي كه نمي دانم از كجا مي وزد در لا به لاي موهايش مي پيچد و پرت مي شوم در تابلوي مينياتور و كنار تخت هيوا دستم را دراز مي كنم تا ساقي با چشم هاي ريز مورب و پيراهني از جنس لاله هاي خودر جام را پر كند . دع.ت مي كند بنشينم و از قوري گل دار توي استكان لب پر زده اي چاي مي ريزد . كنارم مي نشيند . بويي غريب از پيراهنش بر مي خيزد كه گيج ام مي كند . صداي شليك و شيهه و ضجه ي زني كه انگار پسر كوچك مرده اي را در آغوش گرفته باشد در سرم مي پيچد و تو كه حالا سرت را مي چرخاني تا بفهمي اين صدا از كدام گوشه ي اتاق مي آيد. شايد از سوراخ اتقا 337 نگاه مان مي كني و حتما سرت گيج مي رود كه دستم را مي فشارد و به جشم هايم زل مي زند . حس مي كنم چيزي در گلويش مي شكند كه مي توانم آن را از زير پوست شكاف گردن اش ديد بزنم كه در چشم هايش حلقه مي زند و روي گونه هايش مي ريزد . چايي را با اشكش در هم آميخه .آي هيوا !

هيوا مي گويد كه ديگر نمي تواند تحمل كند و با نوشتن هم محو نمي شود و من مي ترسم ار اين كه بعد از نوشتن ، اين ها دست از سر من نيز برندارد و تو نتواني بفهمي اين شيهه و شليك و ضجه و بوي غريب از كجا مي آيند و آن اتفاق را حتي از سوراخ كليد دري كه در اين كلمات بسته شده است هم نتواني ببيني .
مي گويد كه ديگر نمي تواند و من انتخاب شده ام كه ببينم . چشمانم را مي بندم و بوي سيب وپرتقال آرسنيك و تابون و صورت هاي تاول زده ي شب عروسي ، رعشه را پيش كش ام مي كند . چيزي شايد حرفي يا كلمه اي روي لب هايم مي ماسد كه روبه رويم مي نشيند و يقه پيراهنش را باز مي كند . سرم گيج مي رود .انگار تمام درها و پنجره هاي جهان را در چهارراه هاي بزرگ باز كرده باشند يا نور تمام لامپ ها و پروژكتورها را توي چشم هايم ريخته باشند . در سرم چيزي مي كوبد و در گلويم مي شكند . از پشت پرده لرزان اشك زخم عميق روي سينه اش را مي بينم كه بالاتر از جناقش انگار چشمي گشاده دلمه دلمه خون مي جهد و در شكاف بين قفسه ي سينه اش محو مي شوند . دست هاي بريده و جنين هاي سوخته با صداي شليك و شيهه و ضجه زني . صداي دختركي كه حالامعلوم نيست كدام گوشه ي اتاق نشسته و تو نمي بيني اش در سرم مي پيچد و نمي دانم بانه و مريوان كردستان و خاك را در آوازهاي كدام مرد خميده بر زين و برنو و ديوان مي شنوم . جسدي كخ بر تخت سبز و سبز تر از پيش است يا دختركي كه حالا هم معلوم نيست كدام گوشه ي اتاق نشسته و تو نمي بيني اش در سرم مي پيچد و نمي دانم بانه و مريوان كردستان و خاك رادر آوازهاي كدام مرد خميده بر زين و برنو و ديوان مي شنوم . جسدي كه بر تخت سبز و سبز تر از پيش است يا دختركي كه همراه مادرش با صداي سوزناك ، هيواي پدر را صدا مي زدند ، حالا هم كه دارم اين ها را مي نويسم و تو مي بيني نمي دانم از كجاي سينه ام دلمه دلمه خون بيروم مي جهد و اين صداها از كجاي تنم شروع مي شوند و تو هم كه حالا مثل من بعد از آن اتفاق بلند شده اي و تلو تلو خوران به طرف در مي روي . شايد بعدها براي خودت بنويسي اش و سعي كني خودت را ببيني كه در كوچه پس كوچه ها ي بانه ، هورامان ، مريوان و نمي دانم كجاي اين جهان در اتاق كسي ديگر اين را مي نويسي و برايش مي خواني و هي فكر مي كني . صداي ضجه ي دختركان و زناني پدران وهمسرانشان يعني هيوا بر جنازه ي كودكان شان از چه زماني در سرت پيچيده و كجا ممكن است خاموش بشود .
هيواي روژان چون پروانه اي از پنجره ي بيمارستان فرانكفورت پر كشيد و مرا در لحاف سبز اتاق 337 تنها گذاشت .

 

موضوع :داستان ايثار و شهادت و دفاع مقدس
"فضربنا علي اذانهم في الكهف سنين عددا"
" پس در كهف سالياني چند بر گوش هاي شان (پرده خواب) زديم . "
قران كريم ، سوره كهف ، آيه 11


تپه انگار مي خواست تمام شود . اگر اين يكي را هم پشت سر مي گذاشت ديگر تمام بود . يوسف چيزي نمي گفت يا مي گفت و او نمي شنيد . مي ترسيد پشت سرش را نگاه كند . مي ترسيد نگاه كند و ببيند يوسف هم نيست . مثل بقيه ، كه يكي يكي ، با هر انفجار ف انگار يك هو دود شده بودند و قاطي گرد و خاك و آتش ، رفته بودند هوا.
انفجارها ديگر انفجار نبودند . فقط تكان سختي بودند كه گاهي ، زمينش مي انداختند و گرد و خاك به پا مي كردند . ولي پاها باز بلند مي شدند و او را پيش مي راندند و تپه ، انگار نمي خواست تمام شود .
شب بود كه زنگ زدند .
-" پدرتان انگار ... "
فكر كرد لابد تمام كرده است و فكر كرد لابد بعد از خوابي سي ساله ... صداي نازك زن پرستار زياد مجال نداد تا ... .
-" وقتي مي آييد شيريني يادتان نرود ."
صداي سوتي كه مي آمد معلوم نبود از گوشي تلفن است كه هنوز دستش بود يا سوت خمپاره اي است كه مي خواست ميان سلول هاي خاكستري مغزش منفجر شود .
مي ديد گه پرستارها و دكترها ، مي آيند و مي روند . با تعجب نگاهش مي كردند و توي گوش هم زمزمه مي كردند .از آن همه سيم و لو له اي كه به بدنش وصل شده بود چندشش مي شد . خواست بپرسد كه بالاخره ان تپه تمام شده است يا نه و مي خواست بپرسد كه يوسف كجاست . پرستاري خم شد روي صورتش . لب هاي زيادي قرمز را ديد . چشم هايش را بست. خواست بگويد :
-" خواهر ... "
اول به مادر زنگ زد . صداي خواب آلود آقا جعفر گفت :
" الو ...؟"
جوابي نداد . آقا جعفر مكثي كرد و بعد شنيد كه مادر را صدا زد
" فاطمه ... "
چند لحظه بعد صداي نگران مادراز گوشي تلفن بيرون خزيد .
-" علي ؟ چيزي شده ؟"
گفت :
-" از بيمارستان زنگ زدند گفتند كه پدر ... "
مادر امان نداد . از پشت تلفن صداي هق هق اش را شنيد. فكر كرد راستي ، تمام اين سال ها ، مادر چند بار بيهوده گريه كرده است . گذاشت تا برا ي اخرين بار و شايد يك دل سير گريه كند . مادر عاشق گريه بود . مادر تمام عمرش را گريه كرده بود .
سال پنجم يا ششم خواب پدر بود كه پدربزرگ پكي به چپق خالي از توتون زد و گفت :
-" دهان مردم را نمي شود بست برو دنبال زندگيت ."
و چند ماه بعد مادر گريه كنان پشت سر آقا جعفر رفت .
دكتر دستي زد روي شانه اش و گفت :
-
" سي سال ... و تو تمام اين سال ها را خواب بودي برادر ."
فكركرد لابد مرده است و اين مرد هم فرشته ي مرگ است كه لباس دكتر پوشيده ، دكتر گفت :
-" بعد از اين همه سال به زندگي برگشتي ... تولدت مبارك ."
همان جا گنار در ايستاده بود و از ميان جمعيت انبوه توي اتاق به مردي نگاه مي كرد كه پدرش بود . ا ز وقتي بچه بود تا همين چند روز پيش ، پدر را هميشه خوابيده بر تخت بيمارستان ديده بود . با چشم ها ي بسته و سينه اي كه بالا و پايين مي رفت . يادش آمد يك باز از مادربزرگ پرسيده بود :
-"بابا زنده است ؟"
و مادر بزرگ دست كوچك اش را گرفته بود و گذاشته بود روي سينه ي لخت پدر كه گرم بود و گوشش را چسبانده بود به آن حجمي كه مرتب بالا و پايين مي رفت و صداي تاپ تاپي از توي آن شنيده مي شد . "
مادربزرگ گفته بود :
-" تا وقتي اون صدا و اين گرما هست ، پدرت زنده است ."
و او ياد گنجشكي كه آقا جعفر برايش پيدا كرده بود ، افتاده بود . گنجشك توي مشتش بود و او مي توانست گرماي آن تن كوچك پر از پر را حس كند . اما گنجشك چشم هايش باز بود .
- " چرا چشم هايش را باز نمي كند ؟"
- " پدرت خواب است ."
- مي داند كه من پيشش هستم ؟"
و مادر بزرگ بغ كرده بود . دستي به موهاي پدر كشيده و آهسته انگار با خودش گفته بود :
-" مي داند ، مي داند . "
بزرگ تر كه شد كم تر مي رفت . فهميده بود كه پدر متوجه نمي شود . پدر خواب بود . پدر او را نمي ديد . اما حالا ... حالا آن چشم ها باز بودند. پدر مي ديد و پسر فكر كرد كه حالا ديده مي شود .
حالا دكتر ها و پرستارها جاي شان را به خبرنگارها داده بودند .فلاش دوربين ها چشم ها يش را اذيت مي كرد . صداي قلم هايي كه تند و تند روي كاغذها مي رقصيدند ، اعصابش را مي خراشيدند و رگبار سئوالات ذهن اش را سوراخ سوراخ مي كردند . مي خواست حرفي بزند اما كلمات تا به دهانش مي رسيدند ، مي ميردند . وقتي دهان باز مي كرد لاشه شان كه چيزي نبود جز صداي خر خري نامفهوم ، بيرون مي افتاد . از لا به لاي جمعيت چشمش افتاد به مرد جواني كه كنار در ايستاده بود . تا چشم در چشم شدند مرد جوان نگاهش را به زمين دوخت . خواست دست بلند كند و از او كمك بخواهد . دستش بلند نشد و مرد از اتاق بيرون رفت .
از اتاق كه بيرون آمد مادرش را ديد كه با بقچه اي دربغل ، توي راهرو روي نيمكتي نشسته است . دايي هم كنارش بود . مادر تااو را ديد صورتش را توي چادر شب اش پنهان كرد و شانه هايش شروع كردند به لرزيدن . دايي پرسيد :
-" حالش چه طور است ؟"
شانه بالا انداخت .دايي دوباره پرسيد :
-" با هم حرف زديد ؟"
پرستاري نزديك شان آمد :
-" شما خانواده ي ... "
به اتاق پدر اشاره كرد . پسر سري تكان داد . پرستار گفت :
-" دكتر مي خواهد شما را ببيند ."
مادر چادر را ازصورتش كنار زد . پسر دنبال پرستار راه افتاد . مادر بلند شد و چند قديم دنبالشان رفت و بعد ايستاد . پسر برگشت و او را ديد . ايستاده در ميان راه رو ، با هيكلي نحيف كه در ميان چادر شب اش گم شده بود .
دكتر گفت :
-" توضيح اش كمي مشكل است . پدرتان ... "
از پشت ميز بلند شد و آمد روبه روي پسر نشست .
-
" بيداري پدرتان باعث شده تا ... "
پسر به انعكاس چهره ي دكتر در ميز شيشه اي نگاه مي كرد . توي شيشه دكتر لبش را گزيد و بعد گفت :
-" بگذاريد راحت بگويم . پدرتان چند روز يا شايد حتي چند ساعت ديگر بيش تر زنده نخواهد بود . "
پسر چيزي نگفت . دكتر آهي كشيد و دوباره رفت پشت ميزش نشست . پسر كمي بعد بلند شد . رفت سمت در . دست برد تا در را باز كند كه صداي دكتر را از پشت سرش شنيد :
-" متاسفم "
پسر مكثي كرد و از بالاي شانه نگاهي به دكتر انداخت . گفت :
-" چرا بايد متاسف باشيد ؟"
دايي در بخش انتظار پدر را توي تلويزيون ديدي. پرستارها و بيمارها و همراهان بيمارها ، همه جمع شده بودند و چشم دوخته بودند به تصوير پيرمردي كه صفحه ي تلويزيون را پر كرده بود . گوشه تصوير نوشته بود : پخش زنده . خبرنگاري كه كنار پدر ايستاده بود داشت با هجان از كشفي بزرگ حرف مي زد و به پدر اشاره مي كرد .
-" اين مرد شايد اخرين بازمانده از نسلي است كه در دفاع مقدس .. "
دختركي چادر مادرش را كشيد :
-" مامان دفاع مقدس چيه ؟"
دايي به دخترك نگاه كرد با آن موهاي بلندي كه خرگوشي بسته بودند برايش . تازه يادش آمد كه آن ، مرد ، پدر ، روزي روزگاري در جنگي ... ثداي پسر را از پشت شنيد :
-" بايد با شما حرف بزنم ."
سر چرخاند و او را ديد . فكر كرد شانه هاي اين پسر زير كدام بار اين طور خم شده اند .
دو مامور خبرنگار ها را ازاتاق بيرون كردند . فقط اجازه دادند چند نفرشان گوشه اتاق جمع شوند . كمي بعد مرداني با كت و شلوارهاي اتو كشيده آمدند داخل . دست او را مي گرفتند و حال او را مي پرسيدند . صورتش را مي بوسيدند و تبريك مي گفتند . اما او فقط مي خواست از آن تپه بپرسد و از يوسف و ديگران . و مي خواست بداند كي مي تواند بلند شود و برگردد به آن تپه . يادش آمد دكتر گفته بود سي سال در خواب بوده . فكر كرد نكن ...
مردان كت و شلوارپوش يكي يكي مي آمدند و با او عكس يادگاري مي گرفتند . صورت شان را با لبخند هاي بزرگ تزيين مي كردند و و او را مي فشردند و بعد صداي چكاچك دوربين ها و فلاش ها اتاق را پر مي كرد . مرد فكر كرد هيچ كس انگار به فكر آن تپه نيست و به فكر يوسف و...
دايي با مادرحرف مي زد . پسر از دور مي ديدشان .مادر بقچه را داد دست دايي ، نشست روي نيمكت و خودش را توي چادرش پنهان كرد . دايي آمد سمت پسر . بقچه را گرفت رو به او .
-" اين ها مال پدرت هستند ."
پسر بقچه را گرفت . گذاشت روي زمين و بازش كرد . لباس پدر بودند با سر دوشي و يكي دو تا ستاره و پلاك و قرآن كوچكي كه توي كلاه بود . پسر يادش رفته بود كه مادربزرگ گاهي لباس هاي پدر را مي شست و آويزان مي كرد به طناب رخت توي حياط و او مي رفت و زير باراني كه از لباس ها مي باريد مي ايستاد تا خيس شود و .. در اتاق پدر ناگهان باز شد و كسي بيرون آمد و فرياد كشيد :
-" دكتر را صدا كنيد . دكتر را صدا كنيد ."
دستگا ه هايي كه به تن اش وصل بودند داشتند جيغ مي كشيدند . مردان كت و شلواري هراسان كنار خبرنگارها ايستاده و به او خيره شده بودند . دكتر با چند پرستار وارد اتاق شد و هجوم آورد بالاي سرش . بدون اين كه به اشخاص پشت سرش نگاه كند گفت :
-اتاق را خلوت كنيد .
پسر آهسته به اتاق نزديك مي شد . ديد كه مرداني از اتاق بيرون مي آيند . چه قدر زياد بودند . ياد زماني افتاد كه اتاق هاي خانه ي قديمي از مهمان پر مي شد و پدربزگ حياط را فرش مي كرد تا بقيه مهمان ها آن جا بنشينند . بعد ها كم و كم تر شدند و بعدتر ها ديگر كسي نمي آمد نه به خانه نه به بيمارستان . پدر بزرگ مي گفت :
-" حق دارند ، هيچ كس براي ملاقات يك مرده به بيمارستان نمي آيد . "
و مادر بزرگ مي غريد :
- " پسر من هنوز نمرده ."
و پسر حالا مي ديد كه حق با مادربزرگ بود . رسيد كنار در.پرستاري هل اش داد بيرون . گفت :
- " من پسرش هستم ."
پرستار كشيد و او وارد اتاق شد .
چشم هايش داشتند بسته مي شدند . دست هاي دكتر جايي روي سينه اش را فشار مي دادند .
گه گاه تصوير آن تپه را مي ديد و بعد دكتر را كه خم مي شد روي صورتش. از صورت دكتر صداي انفجار مي آمد .
پسر رفت نزديك تخت . اين مرد پدرش بود . دكتر يك لحظه چشمش افتاد به او . عرق پيشانيش را پاك كرد . گفت:
-" داريم تلاش مان را مي كنيم ولي ... "
-پسر رفت كنار تخت نشست روي زمين . گفت :
-" فرصت نشد با او حرف بزنم . حتي اسمم را ... "
دكتر گفت :
-هنوز دير نيست . حرف بزن مي تواند بشنود "
پسر فكر كرد چه بايد بگويد . چه طور بگويد . گفت :
-" پدر ... "
تپه را مي ديد . حالا ديگر كم كم داشت واضح تر مي شد . صداي يوسف را شنيد . برگشت و نگاهش كرد . يوسف دست دراز كرده بود سمت او . دوباره ديد كه او را صدا زد :
-" پدر .. "
دست هايشان به هم رسيد ند .
دستش را گرفت. بلند شدو خم شد روي صورت پدر و پيشاني اش را بوسيد . گفت :
-" من يوسف هستم . پسرت ."
بالاي تپه را به يوسف نشان داد . ديگر چيزي نمانده بود . از انفجارها هم خبري نبود . كنار هم به آن بالا رسيدند . همه ي گردان آن بالا بودند . يوسف خنديد . با تعجب به او و ديگران نگاه كرد . گفت :
-" اين همه وقت اين جا بوديد ؟"
يوسف گفت :
-" گردان كه بي سر نمي شود . "
يكي يكي آمدند سويش . نمي دانست از كجا كسي دارد صدايش مي زند .
-" پدر .. "
شبكه ها پر بودند از تصوير مردي كه بعد از خوابي سي ساله ، بيدار شد و چند ساعت بعد به خواب هميشگي رفت . بلندگوها سرودهاي دوراني فراموش شده را پخش مي كردند و روزنامه ها عكس هاي قديمي را چاپ مي كردند .
كارگر پيري در وسط ميدان شهر ، مجسمه بزرگ و فراموش شده سربازي را گردگيري مي كرد و ... .


درباره نويسنده: متولد 1352، تهران
ديپلم رياض
-جايزه اول جشنواره فيلم پليس در رشته فيلم كوتاه به خاطر فيلم نامه " شب سرباز "
-جايزه دوم فيلم نامه باب رحمت به خاطر فيلم نامه "معصوم اول "1385
جايزه دوم فيلم نامه اقتباسي به خاطر فيلم نامه " زمستان " 1386

 

 

یاد یاران سفر کرده - شهدای دانش آموز